Wie Zillertal!

Je kent ze wel, vakantiegangers die altijd naar dezelfde stek in het buitenland gaan. Sinds 1980 op camping Nautic Almata in Spanje, sinds 35 jaar vaste gast bij een pensionnetje in Fügen. Dat laatste geld voor de familie van de schrijver dezes.  

Al ver voor mijn geboorte trokken mijn ouders richting het fraaie Zillertal om de fijne kneepjes van het skiën te leren. Voor het eerst een sneeuwvakantie rond je 25ste en alles vanaf het begin moeten leren. De ouderwetse liften, de jaarlijkse stoeipartij met de sneeuwkettingen en ladingen sneeuw.  

Dit alles gebeurde in Fügen, en ieder jaar trokken mijn ouders naar hetzelfde pension vlakbij de Spieljochbahn. Toen de kinderen kwamen gingen de kinderen mee, waar ik ze nog steeds dankbaar voor ben. Ook wij begonnen met de skilessen en kregen zelfs les van dezelfde skilerares die ook mijn ouders les had gegeven. 

Het pension veranderde nooit. De opbergruimte in de kelder, een barretje waar je te goeder trouw zelf moet turven en simpele kamers met een badkamer per verdieping. Alleen de eigenares en de bezoekers werden ouder.

Ook zonder mijn ouders weet ik hetzelfde pension nog te vinden. Er worden kamers vrij gehouden voor het volgend jaar en als er eens een kamer te weinig is, wordt er in een privégedeelte snel een kamertje gereed gemaakt.

De bekendheid, de vriendelijke mensen en de sfeer maken van de vakantie ieder jaar weer een feest. Het bezoek aan het pension is eindig, want de uiterste houdbaarheisdatum van het pension (en de eigenares) komt langzaamaan in zicht. Zolang het duurt hoop ik nog te kunnen genieten van mijn vaste stek in het mooie Zillertal.