Lieke ging nog even snel een weekendje skien in Ischgl. Ze stuurde mij haar reisverslag:

“Die Pistenbedingungen sind einfach super! Es ist wunderschön zum fahren”, vertelde de dame van het super-de-luxe 4-sterren hotel waar we incheckten na de voorspoedige reis van 8 uurtjes in de auto. Jaja, denkt ze nou echt dat ze ons álles kan wijsmaken…dacht ik bij mezelf. Dat de sneeuw zo goed zou zijn was namelijk moeilijk te geloven met een stralende zon en zo’n 16 graden in het dal. Omdat we toch enigszins moe waren van de reis en het al middag was, besloten we eerst het Wellnessbereich van het hotel maar eens te verkennen. Dat was op z’n minst luxe te noemen; een sauna, solarium, whirlpool, stoomcabine; alles was aanwezig. Natuurlijk wilden we even aan den lijve ondervinden of de whirlpool en sauna op temperatuur waren….en dat waren ze.

Nadat we lekker loom waren van al deze weldaad, stond er in het restaurant van het hotel een 5-gangen diner op ons te wachten. Die ‘zarte putenbrustfilet’ ging er wel in! Maar tijd om uit te buiken hadden we niet; we hadden onszelf een druk programma opgelegd. Je bent tenslotte maar een weekend in Ischgl, dus dat moet dan ten volste benut worden. Om de dag goed af te sluiten, besloten we een afzakkertje in de Kuhstall te nemen. Nou ja, een paar afzakkertjes dan; want de ‘Flying Hirsches’ smaakten erg goed.

Zaterdag ging de wekker al vroeg. Snel naar beneden, snel ontbijten en snel naar de lift. Eenmaal boven zagen we de wirwar aan liften en pistes. En nog steeds (eind april) waren 35 van de 40 liften open. Zou de dame van het hotel dan toch gelijk hebben…?

En of ze gelijk had! De pistes waren geweldig! Lekker ‘griffig’, mooi geprepareerd en geen ijsplaten te bekennen. Gewoonweg uistekend. De pistes bij Gampenalp waren deze morgen zelfs nauwelijks nog bezocht. De zwarte 33 was lekker hard en er was niemand te bekennen… Ook op het terras van Gampenalp hadden we genoeg plek om te genieten van Almdudler en een Breze.

Omdat ‘s middags de zon toch wel erg hard scheen en sommige pistes zwaar werden om te skiën, besloten we dat het tijd werd onszelf te trakteren om een grote coupe ijs. Op zo’n moment voel je pas dat je benen het toch wel zwaar hebben.

Nadat we weer enigszins hersteld waren van de inspanning, was het tijd om de economie van Ischgl een kleine impuls te geven; het was tijd om wat te winkelen. Aan winkels is er geen gebrek in Ischgl. Wel zijn het vooral sportzaken en een paar juweliers zie het straatbeeld domineren. Het souvenirwinkeltje met koekoeksklokken en houtsnijwerk heb ik niet kunnen ontdekken.

Ook deze avond had het hotelpersoneel zich weer uitgesloofd op een 6-gangen diner. Het hoofdgerecht was dit keer ‘rostbraten mit erdäpfelknödel’.

De volgende dag zouden we ‘s middags al weer naar huis gaan. Dus ook zondag was het vroeg tijd om op te staan en te gaan ontbijten. Om half negen wilden we immers in de lift zitten om nog een paar uurtjes fantastische sneeuw mee te pakken. In de lift begon een vriendelijke man een praatje; hij was ‘einheimisch’ en geboren en getogen in Ischgl. Ook deze man was, zoals alle Oostenrijkers, geboren op ski’s. Hij vertelde over hoe hij vroeger als kleine jongen met een rugzak en ski’s op zijn rug gebonden naar boven klom, omdat er nog geen liften waren. “Ik skiede dan naar Samnaun om daar tabak en koffie te kopen voor mijn ouders. Daarna moest ik weer omhoog klimmen en weer naar Ischgl afdalen”. Deze meneer was dus best blij met de komst van de vele skiliften.

Na nog een paar uur de pistes bedwongen te hebben, was het tijd om naar huis te gaan. Helaas. Want het was een geweldig weekend waar we met volle teugen van genoten hebben en nu nog steeds van nagenieten...

En natuurlijk hebben we Ischgl voorzien van de nodige stickers:

Groeten,

Ted en Lieke